Het was op een mooie dag tijdens een vakantie in Puerto Vallarta, Mexico
in 2003 dat ik besloot het boek dat ik op het strand aan het lezen was,
naast mij neer te leggen om even alleen het dorp in te lopen. Gewoon
even een paar uur ronddwalen door het dorp en bij dat ene cafeetje op de
hoek van een pittoreske straat een lekkere bak koffie te drinken.
Het was zo’n typische vakantie naar een typische locatie wat ik niet vaak doe maar wat wel lekker is om even helemaal bij te komen. Dagenlang achter elkaar op het strand liggen is niet mijn ding dus ik had het niet kunnen laten om toch wat avontuur te zoeken in paardrijden in de bergen en zwemmen met dolfijnen. Al heel lang wilde ik een keer met dolfijnen zwemmen. Het haalde het niet bij dolfijnen in het wild maar het was mede voor een goed doel aangezien het dolfinarium onderzoek naar en bescherming van dolfijnen bekostigde uit de opbrengst van het zwemmen met deze magische wezens.
Paarden hoeven gelukkig niet te worden beschermd alhoewel ik dit gevoel wel kreeg bij de cowboy die als gids diende. Hij leek zo uit een Amerikaanse western film te zijn gestapt, inclusief ruige, ongeschoren kop, lederen cowboy hoed en dito laarzen. Rudimentair Engels en Spaans uitwisselend reden wij gezeten op een paard van een typisch klein Mexicaans ras de hele dag door de rotsige bergen met hun ruige, dorre vegetatie en vele rivieren die wij moesten oversteken. Ik zal het gevoel van een zwemmend paard onder mij nooit meer vergeten. De lunch genoten wij bij een vervallen hok wat dienst deed als winkeltje waar ik mijn paard vast bond aan een balk en plaats nam op een plank die op twee rotsen was gelegd. Terwijl ik genoot van het brood, de kip en een cola uit originele glazen flesje, keek ik wat om mij heen en zag een zwerfhond wat rondsnuffelen onder de net uitgehangen was waaronder de tinnen emmer met het wasbord erin nog stond. Ik miste alleen nog de gezellig dikke Mexicaanse mama die mij een vriendelijke lach zou toewerpen en mij erop zou wijzen dat ik toch echt te weinig at. Ik genoot van dit wat meer authentieke beeld waarin ik mij bevond in tegenstelling tot het standaard toeristische comfort van Amerikaanse makelij van waaruit wij waren vertrokken.
Want Amerikaans was het. Niet alleen trof je er de geijkte Amerikaanse fastfood ketens aan en was meer dan de helft van mijn mede-toeristen Amerikaan, meer dan de helft van de bewoners van het dorp waren Amerikanen, gepensioneerde Amerikanen. Dat vertelde John mij toen ik met hem in gesprek raakte onder het genot van een goede dubbele espresso en een Cubaanse sigaar die hij mij had aangeboden. John was een bejaarde man van begin tachtig die op mij overkwam als een eenvoudig iemand die hard had gewerkt en zo het een en ander had meegemaakt in zijn leven. Ik genoot van de manier waarop hij gemakkelijk onderuit in zijn stoel tegen mij zat te praten alsof wij elkaar al jaren kenden en zijn sigaar steeds naar zijn mond bracht voor een trek maar dat dan weer onderbrak omdat hij nog niet was uitgesproken. Hij vertelde mij honderduit over de voordelen van gepensioneerd wonen in Mexico. Voordelen die bestonden uit het klimaat, de nabijheid van Amerika, de lage prijzen, dat je er Cubaanse sigaren kon krijgen, het goede eten en trouwen met je huishoudster omdat dat lekker makkelijk was en hij haar daar ook mee hielp. Ik luisterde met een flauwe glimlach naar de woordenvloed van de man waarmee hij meer zichzelf dan mij leek te willen overtuigen.
Totdat hij mij het volgende vertelde: Alex, you’re a young man. We live in an age of financial wizardry. Nowadays people build up their wealth through all sorts of investment and insurance related products. Basically you create wealth through means not of your own. It’s a construction that cannot last my man. The money has to come from somewhere you know. Remember this Alex; it’s the magic of numbers that counts. Hard earned cash simply put away in a savings account for later. That’s how I did it. I own my house, I live off the money I put away for now. That my friend will never change. Magic of numbers! Don’t forget it my son!
Terwijl hij mij dit vertelde was het mij duidelijk dat hij overtuigd was en dat hij het op mij wilde overbrengen. En dat is hem gelukt, ik ben het nooit meer vergeten.
Het heeft alleen tot nu geduurd voordat ik hem volledig heb begrepen.
